PNF

Koncepcja PNF  
(Proprioceptive Neuromuscular Facilitation = proprioceptywne nerwowo-mięśniowe torowanie ruchu)

PNF to metoda fizjoterapeutyczna, dedykowana przywracaniu utraconej funkcji. Opiera się na anatomicznej budowie człowieka, proponując ruchy naturalne, przypominające codzienną aktywność pacjenta. Ruchy prowadzone są tak, by aktywować możliwie największą ilość mięśni należących do tego samego łańcucha mięśniowego. Stanowi również silną stymulację polisensoryczną (w ćwiczeniach aktywizowany jest wzrok, słuch, receptory dotyku, równowagi, czucia głębokiego oraz wiele innych).

Terapia PNF w założeniu ma być funkcjonalna (zgodna z potrzebami chorego i wzorowana na ruchach zdrowego człowieka). Terapeuta poszukuje przyczyny problemów, na które skarży się pacjent oraz opiera się na potencjale nieuszkodzonych sfer ruchowych, o największym zakresie ruchu. Tym samym, w oparciu o mechanizm irradiacji, przenosi pobudzenie na słabsze, uszkodzone obszary narządu ruchu. Rozpoczęcie terapii z dala od faktycznego miejsca dysfunkcji działa pozytywnie na chorego, przywracając mu wiarę we własne siły i powodzenie ćwiczeń jednocześnie stymulując do mobilizacji rezerwy tkwiące w jego organizmie.

Terapeuta jasno określa cele możliwe do osiągnięcia przez pacjenta oraz wyjaśnia pacjentowi zasady wykonywania poszczególnych aktywności w tym kierunku, kolejności i szybkości wykonywanego ruchu, chroniąc go przed patologiczną kompensacją. Współuczestnictwo pacjenta w planowaniu terapii pozwala mu na kontynuację ćwiczeń w formie domowego programu.

Wskazania:

  • schorzenia neurologiczne: udar mózgu, SM, choroba Parkinsona, zaburzenia chodu i równowagi, zespoły bólowe kręgosłupa, bolesne barki,
  • schorzenia ortopedyczne: urazy stawów,  przykurcze, skoliozy.